Verhuizen

De Molentjes, het was er prachtig ! Maar er is bijna niets meer van over. Als ik die kant nog eens uitloop, zijn er nog wat huisjes aan de dijk, maar geen bekende families die er wonen.
In de tuin van Arend jan Bruin sting nog lang onze regenbak, maar met de ruilverkaveling is die verdwenen. Het huis van de Dekkers, waar Reijer zolang nog woonde, is enkele jaren geleden verbrand.
Ook ik ben er blijven wonen.
Mijn vader had namelijk kans gezien om de bogerd (boomgaard) van Reinder Laan te kopen.
Er stonden grote hoge bomen op die er met de hand uit werden gerooid. Mijn vader verkocht de bomen aan mensen die nog zelf voor hun hout moesten zorgen. (voor hun houtkacheltje)
Wel moesten ze dan zelf de boom rooien.
Ik weet nog dat Bouke Keulen er ook een gekocht had. Samen met zijn zoon Henk hadden ze een groot gat om de boom gegraven, en dat gat bleef toen de boom er uit was.
Dat werd toen mijn speciale speelkuil !
Later moest alles vlak, want er kwam een druivenkas op, 8 meter breed en 42 meter lang.
Al gauw kwamen de plannen om nog 2 kassen te bouwen. Maar zoveel glas in het dorp en dan wonen aan de Molentjes, dat was toch niet zo handig.
Beter zou zijn om het huis aan de Molentjes af te breken en dan weer op het stuk land in het dorp op te bouwen. Helaas was al het geld na het bouwen van de kassen op, dus dat moest nog maar even wachten.
Nu had mijn moeder zich in die dagen laten om praten door een verzekeringsagent. Hij verkocht staatsloten.
Een heel lot koste 70 gulden, maar hij had mijn moeder weten te bepraten dat ze een twintigje moest kopen.
Zomaar 3 gulden 50 over de balk smijten, wat had ze er een spijt van dat ze dat gedaan had.
Ze stopte het lot in een kistje en wou er niks meer over horen.
Maar laat ze nou als laatste uit de bus komen ! (de loten werden uit een bus met de hand getrokken)
En dat was wel goed voor 1500 gulden ! Mooi zei mijn vader dan kunnen we nu in het dorp gaan wonen !
Ons hele huis is toen steen voor steen en plank voor plank met de schuit naar het dorp gebracht en daar bouwden ze het weer op.
Het staat er nog steeds ! Zuideruitweg 19 en mijn broer en schoonzuster wonen er al vele jaren. Ik loop er vaak nog eens binnen, want het blijft toch mijn ouderlijk huis en er valt een hoop te herinneren.